تلخ نوشت های یک کوهنورد

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

2010-10-05T05:32:00.000-07:00

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد – فروغ فرخ زاد دیوان «ایمان بیاوری به آغاز فصل سرد»

و این منم

زنی تنها

در آستانه فصلی سرد

در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین

و یأس ساده و غمناک آسمان

و ناتوانی این دست های سیمانی

زمان گذشت

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

امروز روز اول دی ماه است

من راز فصل ها را می دانم

و حرف لحظه ها را می فهمم

نجات دهنده در گور خفته است

و خاک ، خاک پذیرنده

اشارتیست به آرامش

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

در کوچه باد می آمد

و من به جفت گیری گلها می اندیشم

به غنچه هایی با ساقهای لاغر کم خون

و این زمان خسته ی مسلول

و مردی از کنار درختان خیس می گذرد

مردی که رشته های آبی رگهایش

مانند مارهای مرده از دو سوی گلو گاهش

بالا خزیده اند و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را

تکرار می کنند

سلام

و من به جفت گیری گل ها می اندیشم

در آستانه فصلی سرد

در محفل عزای آینه ها

و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ

و این غروب بارور شده از دانش سکوت

چگونه می شود به آن کسی که میرود اینسان

صبور

سنگین

سرگردان

فرمان ایست داد

چگونه می شود به مرد گفت که او زنده نیست ، او هیچوقت

زنده نبوده است

در کوچه باد می آید

کلاغهای منفرد انزوا

در باغهای پیر کسالت میچرخند

و نردبام

چه ارتفاع حقیری دارد

آنها ساده لوحی یک قلب را

با خود به قصر قصه ها بردند

و اکنون دیگر

دیگر چگونه یک نفر به رقص بر خواهد خاست

و گیسوان کودکیش را

در آب های جاری خواهد ریخت

و سیب را که سرانجام چیده است و بوییده است

در زیر پالگد خواهد کرد؟

ای یار ، ای یگانه ترین یار

چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند

انگار در مسیری از تجسم پرواز بود که یکروز آن پرنده ها

نمایان شدند

انگار از خطوط سبز تخیل بودند

آن برگ های تازه که در شهوت نسیم نفس میزدند

انگار

آن شعله های بنفش که در ذهن پاک پنجره ها می سوخت

چیزی بجز تصور معصومی از چراغ نبود

در کوچه ها باد می آمد

این ابتدای ویرانیست آن روز هم که دست های تو ویران شد

باد می آمد

ستاره های عزیز

ستاره های مقوایی عزیز

وقتی در آسمان ، دروغ وزیدن می گیرد

دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه آورد ؟

ما مثل مرده های هزاران هزار ساله به هم می رسیم و آنگاه

خورشید بر تباهی اجساد ما قضاوت خواهد کرد

من سردم است

من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد

ای یار ای یگانه ترین یار ” آن شراب مگر چند ساله بود ؟ ”

نگاه کن که در اینجا

زمان چه وزنی دارد

و ماهیان چگونه گوشت های مرا میجوند

چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه میداری ؟

من سردم است و می دانم که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی

ز چند قطره خون

چیزی بجا نخواهد ماند

خطوط را رها خواهم کرد

و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد

و از میان شکل های هندسی محدود

به پهنه های حسی وسعت پناه خواهم برد

من عریانم ، عریانم ، عریانم

مثل سکوت های میان کلام های محبت عریانم

و زخم های من همه از عشق است

از عشق ، عشق ، عشق

من این جزیره ی سرگردان را

از انقلاب اقیانوس

و انفجار کوه گذر داده ام

و تکه تکه شدن ، راز آن وجود متحدی بود

که از حقیرترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد

سلام ای شب معصوم !

سلام ای شبی که چشم های گرگ های بیابان را

به حفره های استخوانی ایمان و اعتماد بدل میکنی

ودر کنار جویبارهای تو ، ارواح بیدها

ارواح مهربان تبرها را می بویند

من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرف ها و صداها می آیم

و این جهان به لانه ی ماران مانند است

و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست

که همچنان که ترا می بوسند

در ذهن خود طناب دار تو را می بافند

سلام ای شب معصوم

میان پنجره و دیدن

همیشه فاصله ایست

چرا نگاه نکردم ؟

مانند آن زمانی که مردی از کنار درختان خیس گذر می کرد

چرا نگاه نکردم ؟

انگار مادرم گریسته بود آن شب

آن شب که من به درد رسیدم و نطفه شکل گرفت

آن شب که من عروس خوشه های اقاقی شدم

آن شب که اصفهان پر از طنین کاشی آبی بود ،

و آن کسی که نیمه ی من بود ، به درون نطفه ی من بازگشته بود

و من در آینه می دیدمش

که مثل آینه پاکیزه بود و روشن بود

و ناگهان صدایم کرد

و من عروس خوشه های اقاقی شدم

انگار مادرم گریسته بود آن شب

چه روشنایی بیهوده ای در این دریچه مسدود سر کشید

چرا نگاه نکردم ؟

تمام لحظه های سعادت می دانستند

که دست های تو ویران خواهد شد

و من نگاه نکردم

تا آن زمان که پنجره ی ساعت

گشوده شد و آن قناری غمگین چهار بار نواخت

چهار بار نواخت

و من به آن زن کوچک بر خوردم

که چشم هایش ، مانند لانه های خالی سیمرغان بودند

و آن چنان که در تحرک رانهایش می رفت

گویی بکارت رؤیای پرشکوه مرا

با خود بسوی بستر می برد

آیا دوباره گیسوانم را در باد شانه خواهم زد ؟

آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت ؟

و شمعدانی ها را

در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت ؟

آیا دوباره روی لیوان ها خواهم رقصید ؟

آیا دوباره زنگ در ،مرا بسوی انتظار صدا خواهد برد ؟

به مادرم گفتم : ” دیگر تمام شد ”

گفتم: ” همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق میافتد

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم ”

انسان پوک

انسان پوک پر از اعتماد

نگاه کن که دندان هایش

چگونه وقت جویدن سرود می خوانند

و چشم هایش

چگونه وقت خیره شدن می درند

و او چگونه از کنار درختان خیس می گذرد :

صبور

سنگین

سرگردان

در ساعت چهار

در لحظه ای که رشته های آبی رگهایش

مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش

بالا خزیده اند

و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را

تکرارمی کند

سلام

آیا تو

هرگز آن چهار لاله ی آبی را بوییده ای ؟

زمان گذشت

زمان گذشت و شب روی شاخه های لخت اقاقی افتاد

شب پشت شیشیه های پنجره سر می خورد

و با زبان سردش

ته مانده های روز رفته را به درون می کشد

من از کجا می آیم ؟

که اینچنین به بوی شب آغشته ام ؟

هنوز خاک مزارش تازه است

مزار آن دو دست سبز جوان را می گویم…

چه مهربان بودی ای یار ، ای یگانه ترین یار

چه مهربان بودی وقتی دروغ می گفتی

چه مهربان بودی وقتی که پلک های آینه ها را می بستی

و چلچراغ ها را

از ساق های سیمی می چیدی

و در سیاهی ظالم مرا بسوی چراگاه عشق می بردی

تا آن بخار گیج که دنباله ی حریق عطش بود بر چمن خواب

می نشست

و آن ستاره های مقوایی

به گرد لایتناهی می چرخیدند

چرا کلام را به صدا گفتند؟

چرا نگاه را به خانه ی دیدار میهمان کردند !

چرا نوازش را

به حجب گیسوان باکرگی بردند؟

نگاه کن که در اینجا

چگونه جان آن کسی که با کلام سخن گفت

و با نگاه نواخت

و با نوازش از رمیدن آرامید

به تیرهای توهم

مصلوب گشته است

و به جای پنج شاخه ی انگشت های تو

که مثل پنج حرف حقیقت بودند

چگونه روی گونه او مانده ست

سکوت چیست ، چیست ، ای یگانه ترین یار ؟

سکوت چیست بجز حرفهای ناگفته

من از گفتن می مانم ، اما زبان گنجشکان

زبان زندگی جمله های جاری جشن طبیعت است

زبان گنجشکان در کارخانه می میرد

زبان گنجشکان یعنی:

نسیم

عطر

نسیم

این کیست این کسی که روی جاده ی ابدیت

بسوی لحظه توحید می رود

و ساعت همیشگیش را

با منطق ریاضی تفریق ها و تفرقه ها کوک می کند

این کیست این کسی که بانگ خروسان را

آغاز قلب روز نمی داند

آغاز بوی ناشتایی می داند

این کیست این کسی که تاج عشق به سر دارد

و در میان جامه های عروسی پوسیده ست

پس آفتاب سرانجام

در یک زمان واحد

بر هر دو قطب ناامید نتابید

تو از طنین کاشی آبی تهی شدی

و من چنان پرم که روی صدایم نماز می خوانند

جنازه های خوشبخت

جنازه های ملول

جنازه های ساکت متفکر

جنازه های خوش بر خورد ،خوش پوش ، خوش خوراک

در ایستگاه های وقت های معین

و در زمینه ی مشکوک نورهای موقت

شهرت خرید میوه های فاسد بیهودگی و

آه

چه مردمانی در چارراهها نگران حوادثند

و این صدای سوت های توقف

در لحظه ای که باید ،باید ، باید

مردی به زیر چرخ های زمان له شود

مردی که از کنار درختان خیس میگذرد …

من از کجا می آیم؟

به مادرم گفتم : “دیگر تمام شد”

گفتم: ” همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم”

سلام ای غرابت تنهایی

اتاق را به تو تسلیم می کنیم

چرا که ابرهای تیره همیشه

پیغمبران آیه های تازه تطهیرند

و در شهادت یک شمع

راز منوری است که آن را

آن آخرین و آن کشیده ترین شعله خوب میداند

ایمان بیاوریم

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

ایمان بیاوریم به ویرانه های باغ های تخیل

به داس های واژگون شده ی بیکار

و دانه های زندانی

نگاه کن که چه برفی می بارد …

شاید حقیقت آن دو دست جوان بود ، آن دو دست جوان

که زیر بارش یکریز برف مدفون شد

و سال دیگر ، وقتی بهار

با آسمان پشت پنجره همخوابه می شود

و در تنش فوران می کنند

فواره های سبز ساقه های سبک بار

شکوفه خواهد داد ای یار ، ای یگانه ترین یار

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد …

قاصدک بس کن دگر

2010-10-05T05:28:00.000-07:00

قاصدک بس کن دگر

قاصدک از هر باشد پیک تو

قاصدک از هر چه باشد خوب تو

قاصدک از هر چه با شد سهم من

من نخواهم تو، دگر بس کن دگر

قاصد روزان همه شب

قاصد غم

قاصد ظلم و جفا

قاصد شب های تلخ و روزگاران سیاه

قاصد من، قاصدک بس کن دگر

قاصدک از این همه ایام من

نیست صبر و انتظاری

نیست روز و روزگاری

نیست صبح و صبحگاهی

نیست شام و شامگاهی

قاصدک بس کن دگر

قاصدک راستی چه شد؟

آن همه نجم و ستاره را چه شد؟

آن همه آواز و نغمه را چه شد؟

قاصدک، هر چند سازم می زنی

جز نی و ناله چرا کم می زنی

کم که نه کمتر ز کمتر می زنی

قاصد روزان ابری

قاصد شب های شرقی

قاصد...

قاصدک بس کن دگر

راستی قاصد پیامی نیست دیگر با تو راه

خوب بنگر هیچ نیست همراهی تو را؟

قاصدک مرگی بده و وا رهان

قاصدک مرگ نه! نیستی، همان

قاصدک بس کن دگر

سگ‌ها و گرگ‌ها

2010-09-21T05:42:00.000-07:00

رو نوشت!

امیدوارم زمستون امسال مثل پارسال فقط یک سرمای خشک اعصاب خورد کن نباشه،

چشم انتظار برفم

----------------------------------------------------------------

هوا سرد است و برف آهسته بارد
ز ابری ساکت و خاکستری رنگ
زمین را بارش مثقال، مثقال
فرستد پوشش فرسنگ، فرسنگ
سرود کلبه‌ی بی‌روزن شب
سرود برف و باران است امشب
ولی از زوزه‌های باد پیداست
که شب مهمان توفان است امشب
دوان بر پرده‌های برفها‌، باد
روان بر بالهای باد، باران
درون کلبه‌ی بی‌روزن شب
شب توفانی سرد زمستان

آواز سگها

زمین سرد است و برف آلوده و تر
هوا تاریک و توفان خشمناک است
کشد — مانند گرگان — باد، زوزه
ولی ما نیکبختان را چه باک است؟
کنار مطبخ ارباب، آنجا
بر آن خاک‌اره‌های نرم خفتن
چه لذت‌بخش و مطبوع است، و آنگاه
عزیزم گفتن و جانم شنفتن
وز آن ته‌مانده‌های سفره خوردن
وگر آن هم نباشد استخوانی
چه عمر راحتی دنیای خوبی
چه ارباب عزیز و مهربانی
ولی شلاق! این دیگر بلایی‌ست
بلی، اما تحمل کرد باید
درست است اینکه الحق دردناک است
ولی ارباب آخر رحمش آید
گذارد چون فروکش کرد خشمش
که سر بر کفش و بر پایش گذاریم
شمارد زخمهایمان را و ما این
محبت را غنیمت می‌شماریم

خروشد باد و بارد همچنان برف
ز سقف کلبه‌ی بی‌روزن شب
شب توفانی سرد زمستان
زمستان سیاه مرگ مرکب

آواز گرگها

زمین سرد است و برف‌آلوده و تر
هوا تاریک و توفان خشمگین است
کشد — مانند سگها — باد، زوزه
زمین و آسمان با ما به کین است
شب و کولاک رعب‌انگیز و وحشی
شب و صحرای وحشتناک و سرما
بلای نیستی، سرمای پُرسوز
حکومت می‌کند بر دشت و بر ما
نه ما را گوشه‌ی گرم کُنامی
شکاف کوهساری سر پناهی
نه حتی جنگلی کوچک، که بتوان
در آن آسود بی‌تشویش گاهی
دو دشمن در کمین ماست، دایم
دو دشمن می‌دهد ما را شکنجه
برون: سرما، درون: این آتش جوع
که بر ارکان ما افکنده پنجه

واینک … سومین دشمن … که ناگاه
برون جست از کمین و حمله‌ور گشت
سلاح آتشین … بی رحم … بی رحم
نه پای رفتن و نی جای برگشت
بنوش ای برف! گلگون شو، برافروز
که این خون، خون ما بی‌خانمانهاست
که این خون، خون گرگان گرسنه‌ست
که این خون، خون فرزندان صحراست
درین سرما، گرسنه، زخم خورده،
دویم آسیمه سر بر برف چون باد
ولیکن عزت آزادگی را
نگهبانیم، آزادیم، آزاد

مهدی اخوان ثالث

به تر سوها جام نمی دهند!!!

2010-09-13T21:10:00.001-07:00

سال 2004 تیم ایران در جریان بازی های آسیایی تا مر حله ی نیمه نهایی بالا اومد و تو اون مرحله با چین بازی داشتیم. بعد از 120 دقیقه بازی مساوی موند و رفتیم برای پنالتی...

علی کریمی که اون دوره بهترین بازیکن جام شد و واقعا عالی بود، نرفت پنالتی بزنه و ایران با اون ضربه ی چیپ مسخره ی گل محمدی در پنجمین ضربه پنالتی به چین باخت.

فردا روزش یکی از روزنامه های ورزشی تیتر زده بود:

به ترسوها جام نمی دهند.

حکایت این روزهای امثال منم همینه!

دماوند جنوبی 1389 – چالشی با مازوخیسم؟!

2010-08-24T12:38:00.000-07:00

به سان معمول چند سال گذشته ام شال و کلاه کردم و راهی دماوند شدم، ولی این دماوند برام فرق داشت... خیلی از دوستان نو پا بودند که شوق قله داشتند و من به این فکر می کردم که ای کاش همه صعود کنند، و حیف که امیر و مهسا خانوم نشد که صعود کنند.

5400 رو که رد کردیم دیگه کار برای به طور خاص 3سه نفر خیلی سخت شده بود. ولی نمی خواستم که از این فاصله ی کم لذت قله رو از دست بدن! و چالش بزرگ دقیقا از همین جا شروع شد. چند تا از دوستان با تاکید می گفتند که شما مازوخیستین و این کارتون فایده ای جز آزار نداره! معمولا خوب بلد نیستم برای احساساتم دلیل منطقی بیارم! ولی مثل اینکه این بار کسی منو مجبور کرده که با قلم شکستم که روزگارانی خوب می چرخید چند خطی در این باره برای دل خودم یادداشت کنم.

پرده ی اول

سختی بی پایان

در زندگی بسیاری از ما خصوصا در سالیان اخیر زندگی خودم مدام سختی ای بر سرم خراب شد و از پس آن سختی، سختی دیگر که دیگر گمانم بر "ان مع العسر عسرا" رفته است و گاه کفر می گم! ولی در کوه چنین بر من نگذشته، گاه به قله دست می یابی و آنگاه لبخند قله بر تو نمایان می شود و گاه هم مفتخرانه خود از ادامه ی مسیر انصراف می دهی و از انصراف خود مغرورانه لبخند می زنی. آری در کوهستان بی ادعای من که بزرگترین فتح الفتوحش شیر پلای خودمان در سن 15 سالگی بوده است چه رسیدن به قله و چه نرسیدن به آن لبخند داشته است. چه بسا که زمان کم بوده است و به اندکی صعود خرسند.

یادش بخیر، 29 اسفند 1387 وقتی ساعت 2 نصفه شب در یکی از خلوت ترین صعود هایم به جان پناه امیری رسیدم سه نفر در آنجا خواب بودند! پیرمردی از من پرسید به قله می روی؟!

در حالی که از تعجب چشم هایم بیرون زده بود که این ها اینجا چه می کنند، گفتم که نخیر... زمان کم است. به تحویل سال نمی رسم. باز می گردم!

پرده ی دوم

کوهنوردی به سان زندگی کردن و نه یک ورزش صرف؟!

اینجا آن قدر خودم را نمی بینم که اظهار نظر کنم! فقط تعدادی از خاطراتم را مرور می کنم.

1385

کویر مرنجاب

میلاد

الف می گم ابروت کمونه ای کمون ابروی من...

هنوزم کل اون شعر را حفظ حفظم...

1386

دمااااوند!

کوله ای صندلی دار را بار و بنه بستیم آن قدر جا کم داشتم که بسیاری از وسایلم را که جا نمی شد در بیرون کوله ام گره زدم. با همین کیسه خوابهای سبز الکی مثلا پر که بر بالای کوله گره زده بودم بالای قله را لمس کردم. صحنه ای که از آن برنامه به یاد دارم نزدیکای قله بود که مهدی زمردی (معروف به زمرد!) از آن ته تیم را جمع می کرد و ما هم که جلوتر بودیم قطاری درست کردیم و با هم تا قله رفتیم!

1387

اشتران کوه!

یادش بخیر آن سن بران آن دریاچه گهر! از 6 صبح حرکت را آغاز کردیم و ساعت 11 بلندای قله را لمس کردیم. ولی نا باورانه از ساعت 1 تا 4 در گرمای شهریور ماه قطره ای آب نداشتیم.

وای سعید! هنوز مزه ی آن یک قلپ کوکایی را که قاچاقی خوردیم فراموش نکرده ام.

توچال!

مرتضی یادته، اون کیف پول لعنتیت رو می گم! J

1388

شاه البرز!

وای که چقدر برف کوبی کردم! به عمرا این قدر برف کوبی نکرده بودم...

توچال!

راستی حسام! به خاطر می یاری که در آن بوران گم شده بودیم! ترسو تو چشم هایت می خوندم. در آن برف حیران و ویلان بودیم که ناگاه سر از هتل توچال در آوردیم. ولی حسام عجب بخاری گازوئیلی با حالی داشتند! بهترین بخاری عمرم بود!

1389

آسمان کوه!

حتی از مزخرف ترین برنامه ی عمرم آن خربزه رو فراموش نمی کنم! یا اون چند قطره آب جاری که 7-8 دقیقه طول کشید تا قمقمم پر بشه...

توچال!

راستی ابراهیم! دماوند جات خالی بود... ولی عجب شب مزخرفی بود ها

خیلی حیف شد نیومدی باهامون لر بزرگ...

لذت هایی که در اوج سختی کشیدم فراموش نمی کنم. زندگی ما آدم ها هم ذاتش همینه... سخت ترین روز ها رو می چشیم برای یک لحظه خوشی...

ولی این کجا و آن کجا...

پرده ی سوم

سکوت بی پایان

تاریکی غار بورنیک

سکوت آن صعود زمستانه از یال اسپید کمر

و غربت دماوند در سرمای اردیبهشت

پرده ی هیچم

این منم! بزرگترین افتخارم شیرپلای 15 سالگی ام...

این منم! نه یک مازوخیست... تنها طالب سختی برای لذت بردن و فرار از هر آنچه زندگی می نامندش...

این منم! که در پس سختی ها لحظه ای لبخند گدایی می کنم.

آری این منم که روزی بزرگترین آرزویم مرگ در کوهستان بوده و شاید هنوز هم هست!

و آن عظمت بزرگ کوهستان است... که چون پای در آن نهادی بودن یا نبودنت، پیروزی یا شکستت و تمامی تلاش هایت را می ستاید و می آموزدت راه رسم برخورد با سختی ای بزرگ به نام زندگی...

آقا مصطفی لاریجانی به نظر من خیلی قشنگ گفت...

آره

این بار دماوند ما رو طلبیده بود...

هر چند بار که عکس قله رو نگاه کردم و چهره به چهره بچه ها رو خیره شدم! همه لبخند به لب داشتند! چرا؟!

اگر هر سختی کشیدنی را مازوخیسم بنامیم، آیا خود زندگی بزرگترین اجتماع مازوخیست های عالم نیست؟

قسمت سوم و پایانی داستان پیمایش امدادی نوپتسه لوتسه اورست

2010-07-24T01:21:00.000-07:00

-آهان، کرامپونهای ما رو دیشب دزدین! مقدار زیادی از مواد غذایی هم نیست!

- اوه نه، این خیلی بده، فکر می کنی کار کی باشه؟!

- نمی دونم. فقط یک سری ردپا اینجا باقی مونده که به سمت تبت می ره...

-نه...، باشه به زودی خودم رو به کمپ اول نوپتسه می رسونم.

با تیم های اورست و لوتسه تماس گرفتم و از منصور و میثم درخواست کردم که به سمت Base Camp اصلی برگردند! خودم هم یک ساعت و نیم بعد به سمت کمپ اول نوپتسه راهی شدم. اگر سریع می رفتم تا اونجا یک روز و نیم راه داشتم.

23 خرداد:

ظهر به کمپ اول نوپتسه رسیدم. احسان به استقبالم اومد... با هم به سمت چادرا رفتیم و اوضاع را دوباره بررسی کردیم! حتی اگر تیم کرامپون هم داشت با مقدار غذای باقی مونده واقعاً صعود غیر ممکن بود. تا 24 خرداد صبر کردیم و تیم های 2 و 3 هم به ما پیوستند. پس از رای گیری با توجه به اینکه دیگه وقت کافی نداشتیم در نهایت پس از یک بحث طولانی تصمیم رو به رای گذاشتیم.

تنها دو رای موافق داشتیم! من و میثم!

25 خرداد:

چند شب بود که رادیو نداشتم و نتونسته بودم اخبار تبت رو چک کنم. آخرین خبر این بود که چین به یک رفراندوم توی تبت تن داده بود. تاریخ برگزاری رفراندوم 22 خرداد بود که من دیگه از نتیجه ی اون خبری نداشتم. فقط دیشب از اون ور خط الراس سر و صدا های زیادی می اومد! گویا تبت دوباره شدیدا شلوغ شده بود!

بالاخره صبح زود از خواب بیدار شدم. ساعت کمی از 5 گذشته بود. دیگه برنامه ی خاصی رو دنبال نمی کردم و شکست تقریبا پذیرفته شده بود. از چادر خارج شدم. احسان هم بیرون مشغول عکاسی بود.

- سلام

- سلام سینا! صداها رو دیشب می شنیدی؟

-آره! فکرکنم از سمت تبت بود!

- دقیقا، فکر کنم اونجا هم همون اتفاقاتی افتاده که 11 سال پیش تو کشور خودمون!

با همدیگه هم قدم شدیم و بعد از 1:30 ساعت حرکت به ارتفاع 4890 متری در بالای خط الراس رسیدیم. دقیقاً همون جایی که رد پا ها از اونجا رد شده بودند! از بالا چند تا از روستاها معلوم بود و صدای آشفته ای که معلوم نبود چی می گن! به زبان تبتی و خیلی در هم و بر هم بود. که یک هو احسان فریاد زد:

- زیکاتوبا آزاتیباتو! زیکاتوبا آزاتیباتو!

- چی می گن احسان؟! هان؟!

- می گن زنده باد آزادی!

- آهان! خوب...

حرکت کردیم و برگشتیم به سمت چادرها، وقتی رسیدیم تقریبا همه ی بچه ها بیدار شده بودند، فقط مرتضی خواب بود که اونم دیشب از درد دندون نخوابیده بود!

همه که بیدار شدند احسان وارد جمع شد و گفت:

- من می رم تبت! شاید اونجا بشه کاری کرد! کسی با من می یاد؟!

منصور و حسنی با احسان هم مسیر شدند و کسی دیگه حاضر نشد بره تبت! مژگان هم بر خلاف میل باطنیش با بقیه ی بچه ها به سمت ایران رفت! احسان خیلی به من اصرار کرد که بیا ولی من نرفتم. بعدِ حوادث تلخ سال 90 دیگه هیچ فعالیتی انجام نداده بودم و غالب اوقات تو سوئد بودم! وسالی یک ماه هم به ایران می رفتم! بقیه بچه ها هم وسایل رو جمع و جور کردند و مرتضی با بی سیم به تیم شرپا ها خبر داد که برای برگردوندن وسایل به سمت Base Camp اصلی بیان. ولی من، مهدی و میثم همچنان بر شک و تردید بودیم که ناگهان مهدی بلند گفت:

- من با احسان می رم

و به سرعت رفت که خودش رو به اونها برسونه! و میثم طوری که انگار با خودش تکرار می کنه گفت:

- صعود آلپی بیشتر از 5 روز وقت نمی بره! Camp ها بر پا شدن!

من در حالی که سعی می کردم مخالفت کنم، این کارو نکردم و راه افتادم. بیشتر از نیم ساعت نگذشته بود که صدای بی سیم من بلند شد، احسان بود.

- سینا، جواب بده

- بله احسان جان! امر بفرما، مشکلی پیش اومده؟!

- ببین، من ساز دهنی زدن بلد نیستم، خواهش می کنم تو هم بیا!

- باشه، ولی... چشم!

- ممنون، سریع بیا که برسی!

به میثم اصرار کردم که نرو و این کار خود کشیه! قبول نکرد که نکرد... همدیگرو بقل کردیم و برای 5 دقیقه اشک از چشمام جاری شد. من از میثم جدا شدم و به احسان ملحق شدم. حالا ما 5 نفر بودیم که عازم تبت بودیم! احسان مدام تو راه آواز می خوند...

- سرکا زاکاتا! شکاتیر طاهارات... (همون سر اومد زمستون خودمون به زبون تبتی!)

من یک سال در تبت موندم و ساز دهنی زدن رو به احسان یاد دادم و بعد به ایران برگشتم. منصور هم سالیان سال همون جا که حالا مستقل شده بود موند و زندگی کرد. مهدی داخل یکی از تظاهرات تیر خورد و شهید تبتی شد! حسنی دستگیر شد و بعد از 1 سال همراه با استقلال تبت آزاد شد. احسان هم 7 سال در تبت موند و ساز دهنی زد و بر اثر یک بیماری درگذشت.

مرتضی تو مسیر برگشت دچار حادثه شد و درون یک شکاف یخی افتاد! نیما و مهدی(ر) و مهدی (ز) برای نجات مرتضی از بازار نپال تعدادی طناب خریدن و برگشتند. ولی طناب ها مستهلک بودن و مهدی رو یکی از اونا پاندولی داد و طناب پاره شد و سقوط کرد. با از بین رفتن کارگاه های بالا کشی این چهار نفر با هیمالیا جاودانه شدند. هدی، پیوند و مژگان که برای آوردن کمک رفته بودند، 6 ماه در منطقه گم شدند! و دست آخر در حالی که امیدی به بازگشت نداشتند سر از مرزهای افغانستان در آوردند!

وکسی دیگه خبری از میثم نداشت! آخرین بی سیم میثم این بود!

- من الان از لوتسه رد شدم...

- این کومولونیمبوس های لعنتی...!!! (و صدا قطع شد...)

سال 1400 که به ایران برگشتم، خیلی چیزها عوض شده بود...

قسمت دوم داستان پیمایش امدادی نوپتسه-لوتسه-اورست

2010-06-30T05:56:00.000-07:00

همون طور که از حمید انتظار می رفت اطلاعات کامل و بی نقص بودند! پاسخ ایمیل رو دادم و به مطالعه مشغول شدم...

(البته حمید هنوز به شدت از حادثه دماوند گرمازده بود. دماوند همچنان فعال بود و ارتفاعش به 7999 متر رسیده بود. حمید توی این شرایط برای اینکه فاتح دماوند 7000 متری باشه به دماوند رفته بود و شدیدا گرمازده شده بود. حمید دو سالی بود که قادر به کوهنوردی نبود...)

9 اردیبهشت – فرودگاه تهران:

در نهایت با هماهنگی هایی که مرتضی انجام داده بود، عازم ونزوئلا شدیم. در هواپیما مدام به گروه بندی ها فکر می کردم.خیالم از بابت احسان راحت بود، خوب تا حالا 3 بار نوپتسه رو در فصل صعود و یک بار هم زمستون صعود کرده بود. منصور هم تجربه ی خوبی در همالیا داشت! فقط می موند میثم که تا حالا فقط یک بار هیمالیا رفته بود! علتش هم این بود که توی همون یک بار فهمیده بود که کوههای همدان بی شک به هیمالیا سر هستند... اون تا حالا 971 بار قزل ارسلان رو صعود کرده بود که 421 بار از این صعود ها شبانه بود و سعی داشت که این رقم رو 4 رقمی بکنه..! با این وجود از آمادگی بدنیش مطمئن بودم و می دونستم که اطلاعات زیادی از خاطرات آقا جلال به همراه داره! توی همین فکرا بودم که کم کمک خوابم برد. کابوس هایی از بهار88 دوباره به سراغم اومده بودن ، علتش رو نمی دونستم، ولی امیدوار بودم که این بار صعودمون دچار حاشیه نشه. حالا ساعت به وقت محلی ونزوئلا از 10 شب گذشته بود. بدون معتلی خودمون رو به پرواز ساعت 11 رسوندیم. به مرتضی تاکید کردم که بلیط های میثم رو که برای 6 روز بعد بود رو با فرودگاه کاراکاس چک بکنه، لج کرده بود که برای هم هوایی حتماً باید بره روی خط الراس همدان...

"من! من بیام همالایا برا هم هِوایی... من می رم هِمدان، تازه کلی هم از شما جلو می افتم..."

11 اردیبهشت – نپال:

بعد از دو پرواز طولانی، طبق برنامه یک روز در هتل های نه چندان دلچسب نپال استراحت کردیم.

همون شب بر حسب یک اتفاق جالب با آرش ربرو شده بودیم، اون که فصل قبل برای صعود سرعتی به یکی از قله های 6 هزاری منطقه به نپال اومده بود، و البته صعود موفیقت آمیزی هم داشت. البته تو مسیر برگشت زبونش سرمازده شده بود که تفاوت چندانی به حال آرش نمی کرد. چون 7 سالی بود که در روز نهایتا هفت جمله استفاده می کرد.

صبح زود از خواب پا شدیم. و با اتوبوس به سمت پای صعود حرکت کردیم. حالا دیگه فقط فکرم رو به برنامه متمرکز کرده بودم.

14 اردیبهشت- Base Camp مرکزی:

مکان Base Camp رو مابین خط الرأس و البته کمی دور تر از شیب های بهمنی دیواره لوتسه قرار دادیم. احسان به همراه اعضای تیمش و شرپاهای نپالی برای دایر کردن Camp1 نوپتسه و البته هم هوایی فردای اون روز عازم شد. حالا منتظر میثم بودیم. برای اینکه از برنامه عقب نمونیم تیم 2 و تیم 3 برای هم هوایی به سمت بخش هایی از اورست جنوبی رفتند! و من در Base Camp انتظار میثم رو می کشیدم. از رادیوی محلی نپال صدای تبت رو هم می شد گرفت. صدای تبت روزانه 2 ساعت برنامه زبان اصلی داشت و با زبان دست و پا شکسته ای که بلد بودم فهمیدم که 38 روز دیگه انتخابات آزادی خواهان تبت برگزرا می شه و نامزد حزب آزادیسم کسی به نام میکروبیچ هستش که اصلیت اسلونیایی داره و از 15 سال پیش برای اهداف آزادی خواهی به تبت رفته... و البته 5 نامزد دیگه توی این انتخابات حضور داشتند. به هر حال اوضاع تبت اصلا مناسب نبود و از اینکه نپال رو برای صعود انتخاب کرده بودم به هیچ وجه پشیمون نبودم.

20 اردیبهشت:

احسان 2 روز پیش برگشته بود و با موفقیت مکان مناسبی برایCamp1 پیدا کرده بود و چادر های هاسکی (!) رو همون جا برقرار کرده بود. گرچه چادر هاسکی چندان هم برای هیمالیا مناسب نیست، ولی با نرخ تورم 287 درصدی چادری بهتر از این نتونستیم بخریم. منصور هم در نزدیکی پای صعود لوتسه (!) بقل یک چشمه ی یخ زده کمپ اول را برقرار کرده بود و در حال بازگشت بود. سرانجام 4 عصر میثم به همراه مرتضی که 7 روز تموم در فرودگاه مونده بود از راه رسیدند.

"مرتضی، داداش بیا بریم بابا جان! میثم خودش می یاد... نیازی نیست که فرودگاه منتظرش بمونی"

"نه! نّمیشه... اگه بیاد اینجا و گم کنه اونوقت چی؟! دو کلوم زبون هم بلد نیست صحبت کنه"

کمی بعد از میثم هم احسان که در حال بازگشت بود به کمپ اصلی رسید. حالا میثم باید می رفت و به همراه مرتضی، مژگان و تعدادی از شرپاها کمپ اول اورست رو برقرار می کرد. ولی از ساعت 7 عصر گذشته بود که سق خاکستری میثم گل کرد و گفت از هوا فردا خراب می شه!

"این ابرا که توی آسمان میبینید می دانید چین؟! اینا کملونیمبوس های هیمالیایی اند! وقتی میان آسمان، تا 7 روز نبارن بی خیال نمی شن!"

به هر حال منصور و اعضای تیمش ظهر فردا قبل از اینکه بارش شروع بشه به Base Camp مرکزی رسیدند و همون طور که میثم گفت بود، 7 روز بارش های پراکنده داشتیم که در مجموع 45 سانتی متری بارید و این کار رو برای ما سخت کرد.

27 اردیبهشت:

هوا از ابتدای صبح رو به بهبود می رفت و برای اینکه با کمبود زمان مواجه نشیم و مجوز صعودمون باطل نشه، احسان به همراه تیمش به سمت کمپ اول نوپتسه بازگشت. یک هفته رو برای ثابت گذاری روی مسیر و ایجاد کمپ های 2 و 3 صرف کردند و حالا بعد از 7 روز کار طاقت فرسا حالا یک روز بنا به استراحت کردن داشتند. میثم در عرض 4 روز کمپ اول اورست رو دایر کرده بود و برگشته بود. 1 خرداد بود که دوباره هوا خراب شد و به مدت 13 روز منطقه با بارش های پراکنده و مه صبحگاهی و در پاره ای مواقع بادهای پر سرعت همراه بود! با این حساب 13 روز دیگه از دست دادیم و تا پایان زمان مجوز دیگه وقت زیادی برامون نمونده بود.

18 خرداد:

کار ها رو به صورت موازی ادامه می دادیم و تا حالا Camp های 1 تا 4 نوپتسه، 1 تا 3 لوتسه و 4 کمپ هم روی اورست دایر کرده بودیم. فردای اون روز احسان بالاخره به نوپتسه دست پدا کرد و می تونست به سمت لوتسه حرکت کنه. ولی ترجیح داد که قبل از حمله نهایی به کمپ اول برگرده و تا حمله نهایی 3 روز به تیم استراحت بده! توی این سه روز Camp آخر لوتسه برقرار شد و تیم اورست در کمپ سوم منتظر موندند. حالا همه چیز به 22 خرداد بر می گشت و ما از 22 خرداد می تونستیم طی 8 روز پیمایش امدادی رو به پایان ببریم. یعنی دقیقا یک روز قبل از پایان مجوز... هوای خوبی در پیش داشتیم و هیچ مشکلی به نظر نمی رسید. ولی فردای اون روز اتفاقات عجیب غریبی رخ داد.

22خرداد:

از 4 صبح بیدار بودم و انتظار بیسیم احسان رو می کشیدم که حرکت تیمشون رو اعلام کنه. پیوند، هدی، مهدی و احسان کسانی بودند که باید اولین گام های نهایی برنامه رو محکم بر می داشتند. بعد از نیم ساعت دوباره خوابم برد.

با صدای بی سیم احسان از خواب پریدم. ساعت 5:45 بود.

- احسان، احسان . . . سینا

- کمپنتو کانتنتو...!

- احسان جان فارسی حرف بزن، بابا من تبتی بلد نیستم!

-آهان...

(ادامه دارد... :D )

2010-06-28T01:12:00.000-07:00

پیمایش امدادی نوپتسه لوتسه اورست

منصور ببين اين يک موقعيت استثنائيه که براي ما پيش اومده، خواهش مي کنم که قبول کن ...

-ولي... باشه، قبول مي کنم.

- ممنون... پس به زودي با هم خواهيم بود. فعلا خدا نگهدار

-----------------------------------------------------

پيمايش امدادي نوپتسه لوتسه اورست...

21 فروردين 99 - تهران:

با جمعي از دوستان دور هم بوديم . بعد از 11 سال دور هم جمع شده بوديم و قصد داشتيم که يک کار نيمه تموم رو البته در سطحي بالاتر انجام بديم و از قضا در حال و هواي نيوتون پس از ضربه خوردنش توسط جناب سيب! نه عزيزان فکر بد به کلتون راه نديد که خدايي نکرده چيزي نوش يا دود کرده بوديم، فقط به برنامه اي که شايد بشه تعريف کرد فکر ميکرديم و بس مسرور... در همين حال و هوا بوديم و روي کار نيمه تموممون فکر ميکرديم. صحبتي از قبل بر پيمايش امدادي برون مرزي شده بود. ذهنيتمون تو هيماليا مي چرخيد و اما جيب هاي پر از خاليمون در حد خط الراس شمال تهران هم جواب نميداد.. باري در اين گير و دار بوديم که تلفون زنگ خورد...

-زززينگ....

-احسان: يعني کي ميتونه باشه؟!!

-الو بفرماييد!

-آقا سينا! کمپاني با کمک مالي که درخواست کرده بودين موافقت کرده...

-الو الو...يه لحظه! ميشه دوباره تکرار کنين...؟! (گوشي را گذاشتم روي ايفون)

-گفتم کمپاني با کمک مالي که براي صعود به خط الراس نوپتسه، لوتسه اورست درخواست کرده بودين موافقت کرده !

-تشکر، واقعا ممنونم...!

ميثم از خوشحالی طبق معمول به سرعت نور با همدان تماس گرفت و خبر های اوليه و رد و بدل کرد. (صد دفعه گفتم اين کار رو نکن! اگه گوش کرد!) موج خوشحالی که فرو نشست منصور یک لحظه سکوت معنا داری کرد و بعد با صدای بلندی که بهت و تعجب توی هر فرکانسش موج می زد با حالتی که انگار داره هجی می کنه گفت:

- پیمایش امدادی نوپتسه، لوتسه، اورست!

و بعدا احسان ادامه داد:

- نه سینا جان ما دیگه سنی ازمون گذشته... دیگه اون آدمای قدیم نیستیم.

و دوباره به صفحه ی شطرنجی که جلوش پهن بود خیره شد....

احسان بعد از شکستی که دو سال پیش روی دیواره ی جنوبی لوتسه خورده بود، خیلی منزوی شده بود و به ندرت با تیم به جایی می رفت. غالبا انفرادی صعود می کرد و از اون صعود هایی که در مرز توانایی هاش تعریف می کرد، دیگه خبری نبود.

و منصور بلند تر ادامه داد:

- این کار دیوونگیه! مثل اینکه به همین زودی میلاد رو فراموش کردین! ما فقط داشتیم، دور قله ی K2 رو تراورس می کردیم، ولی میلاد دیگه هیچ وقت برنگشت... حالا شما روی چه حساب می تونید این کار رو بکنید!

منصور سه سال پیش با برادرش میلاد برای تراورس K2 به پاکستان رفتند و در حالی که همه چیز خوب پیش می رفت، در آخرین قسمت تراورس روی یک شیب یخی یکی از کرامپونهای میلاد از پاش جدا می شه و به ته دره می ره. با توجه به اینکه آخرین روز کار بوده، حتی یک پیچ یخ هم برای اونا باقی نمونده بوده! ابزار هوک هم که دیروز از دست میلاد افتاده بود و گم شده بود. میلاد شانسی نداشته و قبل از اینکه توان پاش از دست بره، طناب رو پاره می کنه و منصور فقط شاهد پرت شدن میلاد بوده، بدون اینکه کاری از دستش بر بیاد.

ولی خوشبختانه میثم مثل همیشه با من بود، بلند شد و با همون جسارتش که البته بی کلگی چاشنی اون بود این طور ادامه داد:

- ببین احسان ، تو که توی این 10 سال 4 بار نوپتسه رو صعود کردی، حالا فقط به خاطر یک شکست ساده روی دیواره لوتسه چرا حاضر نیستی به اون منطقه برگردی؟ منصور! اون فقط یک اتفاق بوده! باور کن این از پس ما بر می آید.

احسان خواست شروع به حرف زدن کنه که منصور قبل از اون با صدای بلند گفت:

- این کار فقط دیوونگیه، همین...

وبلند شد و رفت، احسان در این لحظه به حرف اومد و با کمی سردی گفت:

- بچه ها به منصور حق بدین! من روش فکر می کنم، تا شب بهتون خبر می دم.

حالا ساعت از 10 شب گذسته بود و من یک روز پر از استرس رو سپری کرده بودم و منتظر تلفن احسان بودم. من فکر می کردم که فقط مشکل مالی خواهد بود، ولی حالا با مشکلات حادتری روبرو بودیم...

- الو؟! سلام احسان جان... می دونستم بالاخره زنگ می زنی!

- سلام!

- منصورم... زنگ زدم که عذر خواهی کنم، من نباید از کوره در می رفتم.

- نه بابا، این چه حرفیه، بی خیال. ولی تو مطمئنی با ما همراه نمی شی!

- آره، نظرمدر این مورد عوض نشده و بعید می دونم که عوض بشه، روی یک گزینه ی دیگه فکر کنید. شبت بخیر

- شب بخیر

خوب، با این حساب یکی از سرگروه های اصلی برنامه تا به اینجا ما رو تنها گذاشته بود و این کار رو برای ما سخت می کرد. توی همین فکرا بودم که دوباره تلفن زنگ زد.

- الو؟! سلام...

- سلام سینا. شب بخیر! من هستم... باید روی این برنامه تلاش کنیم. درسته، یک تلاش دیگه! در مرز توانایی ها...

- احسان شمایی؟ خیلی خوب شد! با این حساب ما می تونیم تمام تلاشمون رو بکنیم، عالیه

- پس فعلا

- فعلا

طی روز های آینده چند بار دیگه با منصور تماس گرفتم و بعد از چند بار ناکامی...

منصور ببين اين يک موقعيت استثنائيه که براي ما پيش اومده، خواهش مي کنم که قبول کن ...

-ولي... باشه، قبول مي کنم.

- ممنون... پس به زودي با هم خواهيم بود. فعلا خدا نگهدار

اين چندمين بار بود که با منصور صحبت مي کردم و بالاخره تونستم اونو راضي کنم که همراه ما بياد. ديگه تيم کامل شده بود و حالا از اينجاي کار فقط بايد تقسيم کار انجام مي شد. با اين حساب ما نياز به سه زير گروه داشتيم که با حضور منصور 3 تا سرگروه در اختيار داشتيم. گروه اول از پاي صعود بايد خودش را به نوپتسه مي رسوند و از اونجا تا لوتسه مي اومد. در حالي که گروه دوم در نزديکيهاي لوتسه انتظار مي کشيد که پرچم رو تحويل بگيره و اون رو به سکوي هيلاري برسونه!!! سکوي هيلاري هم که تا اورست راهي نيست. ولي براي اينکه اطمينان از موفقيت آميز بودن کار بالا بره تيم سومي در نظر گرفتيم که پرچم رو تحويل بگيره اورست رو فتح کنه و بهBase Camp برگرده؛ کارها به نظر خوب پيش مي رفت. برای جلوگیری از اتلاف وقت کارها رو کلی تقسیم کردم! مژگان مسئولیت تهیه ی برنامه ی غذایی رو به عهده گرفت و میثم مسئولیت تدارکات را به عهده داشت. مرتضی از اونجایی که توی هر کجای جهان از هم زبونی هاشون پیدا می شدن، مسئول تهیه ی بلیت و هماهنگی های لازم شد. البته به نظرم این سخت ترین کار بود. چون اون موقع ایران فقط با دو کشور جهان هنوز ارتباط سیاسی داشت، ونزوئلا و کومور... کومور که هنوز فرودگاهی نداشت و ما برای دسترسی به نپال یا تبت (که دیگه در آستانه ی استقلال از چین بود!) باید از فرودگاه ونزوئلا کمک می گرفتیم!!! به هر حال همچنان به کارها ادامه می دادیم.

31 فروردین :

اوضای سیاسی تبت روز به روز بدتر می شد و ما با وجود اینکه مجوز صعود در کشور نپال نرخ بالاتری داشت، مجبور شدیم که این کشور رو انتخاب کنیم. تیم ها رو به این شکل سامان دهی کردم:

گروه اول: صعود به نوپتسه و حرکت تا لوتسه

سرپرست: احسان

اعضا: پیوند، هدی، مهدی (ا)

گروه دوم: صعود به لوتسه و حرکت تا سکوی هیلاری

سرپرست: منصور

اعضا: حسنی ، نیما، مهدی (ر)

گروه سوم: صعود به اورست و بازگشت تا Base Camp

سرپرست: میثم

اعضا: مژگان، مرتضی، مهدی (ز)

خودم به خاطر سرما زدگی شدید توی هیچ تیمی نبودم و فقط بنا داشتم از Base Camp ای که در نظر داشتیم، به کار تیم نظارت بکنم!!! (بعد از اینکه خرس ،6 ماه پیش، تو کوه های لرستان به من حمله کرده بود و مجبور شده بودم دو شب بالای درخت بیواک کنم، وضعیت پاهام اصلا خوب نبودن!)

با وجود اصراری که چند تا از بچه ها برای حضور در هر سه تیم داشتند به هیچ وجه قبول نکردم و در نهایت 13 نفر عازم نپال بودیم. فقط سه تا مشکل عمده ی دیگه باقی مونده بود، مژگان هنوز نتونسته بود به اندازه ی کافی گوشت بوقلمون خال دار تهیه کنه! و میثم هم به اندازه ی کافی پر مرغ گیر نیاورده بود! با این حساب در تهیه ی کیسه خواب و جوراب پر با مشکل مواجه بودیم. و سومین و مهم ترین مشکل هم کمبود اطلاعات از منطقه بود که هنوز بدست آوردنش با وضعیت نت در ایران ممکن نبود. اون موقع سرعت اینترنت 1 بایت در ساعت بود و دانلود یک مقاله به سه روز زمان نیاز داشت، با این وجود امید خودم رو از دست ندادم.

3 اردیبهشت – دبی:

تا به حال بر مشکل تهیه ی گوشت بوقلمون خال دار با کمکای مهدی فایق اومده بودیم و میثم فقط 6 تا مرغ دیگه لازم داشت تا آخرین کیسه خواب هم تموم بشه! ولی هنوز اطلاعات کمی از منطقه داشتیم، که ناگهان یاد حمید افتادم. به بوشهر رفتم و از اونجا با لنج های قاچاق که حالا تقریبا بخش عمده ای از ترانزیت برون مرزی ایران بود(!) به دبی رفتم. این تنها راهی بود که می شد با حمید ارتباط برقرار کرد. صبح زود، خودم رو به یک کافی نت رسوندم و به همون میل قدیمی حمید یک میل فرستادم و تا شب صبر کردم. حمید حالا یک کلکسییونر اینترنتی شده بود، و به شدت سرش شلوغ بود. هر نوع اطلاعاتی که می خواستی (از شیر بسیجالتوس های مریخی تا جون آدمیزاد) در شرکت اطلاعات-نرم افزار تراختور پیدا می شد. البته حمید به علت نیازش به اینترنت به ترکیه رفته بود و شرکتش رو اونجا ثبت کرده بود، ولی به هموطن های خود رایگان خدمات می داد.

من امیدوار بودم که توی Inbox شلوغ پلوغ حمید خان، نامه الکترونیکی من هم توسط ایشون رویت بشه! این آخرین امیدم بود. دیگه زمان داشت حیاتی می شد.

وقتی شب ایمیل خود رو باز کردم، با همون حمید همیشگی مواجه شدم! جواب داده بود و کلی تحویل گرفته بود و برامون آرزوی موفقیت کرده بود.

"ایول آقا! کارتون خیلی ردیفه ها...

اطلاعاتی که می خواستی رو برات فرستادم.

فقط خیلی مواظب باشید، امیدوارم که موفق باشید

13990203

ح.ح."

درباره ی خط الرأس 287 عدد نسخه ی PDF که در مجموع 4287 صفحه اطلاعات می شد، برام فرستاده بود. نقشه های زمینی، هوایی و دریایی منطقه و اطلاعاتی در مورد مردم منطقه فرستاده بود. همین طور از تمامی حیواناتی که در منطقه ساکن بودند اطلاعات کاملی در اختیار ما گذاشت، والبته هشدار هایی در مورد گونه ی کبک هیمالیایی که در حال انقراض بود!

آخ...

2010-06-01T00:48:00.000-07:00

آخ!

درد گرفت...

الان دقیقا توصیفش می کنم

نوکِ تهِ ابتدای آن عصبی که از مغز شروع می شد و دقیقا به یکی از اعضای بدنم می رسید

آخ!

یادم آمد

دقیقا چند ماه و چند سال پیش

که برای اولین بار نوکِ تهِ ابتدای آن عصبم درد گرفت

آخ!

و من بعد از آن آنقدر طاقتم کم بود که نشد که بشود

و فکر کنم علت فراموش های موضعی فراگیرم همان نوکِ تهِ ابتدای آن عصب باشد...

آخ!

ای کاش که نوکِ تهِ ابتدای آن عصب به آن ماهیچه ی خونین آشفته

که مدام یک صدا را تکرار می کند نمی رسید

آخ!

که روزی را که شاید هم چندان دور نباش

از گزینش های مورد نظرم عبور می دهم

و ...

و نوکِ تهِ ابتدای آن عصب را با چاقویی به تیزی

چاقوی ابراهیم قطع خواهم کرد

آخ...

-------------------------

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

برای او که یک ملت بود؛ یادنامه ای برای فرزاد و علی و فرهاد/ مجید توکلی

2010-05-22T00:27:00.000-07:00

اعلام کرده بودند که علی اعزام به ۲۰۹ است. تلفن های سالن آن ها قطع بود. رفتم از سالن خودم تماس بگیرم ولی تلفن های آنجا هم قطع بود. بالا که برگشتم فرزاد گفت که اعلام کرده اند او هم اعزام به ۲۰۹ است (و دروغ بود و به ۲۴۰ منتقل شدند).
این اعزام عصر شنبه همه ی ما را نگران کرده بود؛ معمولا اعزام برای اعدام های سیاسی عصر شنبه بوده است. ناراحتی دیوانه کننده ای سراسر وجودمان را فرا گرفته بود ولی فرزاد می گفت چیزی نیست و احتمالا چند سوال می خواهند بپرسند. او می دانست ولی مثل همیشه چنان پرروحیه بود که اصلا به روی خودش نمی آورد. باورکردنی نبود؛ تا چند دقیقه قبل با هم در کتابخانه بودیم. علی هم که والیبال را نیمه کاره رها کرده بود و سر و رویش را شسته بود و داشت آماده می شد. خیلی سخت و دردناک بود؛ معمولا همین ساعت هر روز، علی پس از ورزش می آمد تا با هم فیزیک بخوانیم. می خواست یکی دو درس باقیمانده از دیپلمش را در خرداد امتحان دهد و برای کنکور خودش را آماده کند. با آن روحیه کسی باور نمی کرد که او حکم اعدام داشته باشد. اگر در مورد علی می پذیرفتند، فرزاد به هیچ وجه قابل باور نبود. او هم برای امتحانات دانشگاه خودش را آماده می کرد. ماجرای نامزدی و ازدواجش هم بی نظیر بود. در مقابل این همه روحیه و انرژی آن دختری که ازدواج با یک اعدامی را می پذیرفت، احساس حقارت تمام وجودم را فرا می گیرد.این اولین باری نبود که این چنین دوستان را دیده بودم. تابستان ۸۶ و دیدار با دوستان در بند ۲۰۹ اوین. اولین کسی که بعد از روزهای سخت انفرادی دیدم فرهاد بود که از قندیل می گفت و نقاشی های پسر خردسالش و اراده عزمش، پشتوانه ای برای همه ی ما بود. بعد از چندی علی و فرزاد را هم دیدم؛ علی که آرامش و متانتش آرامش بخش بود و فرزاد که اسطوره ای بود در میان ما. ملتی بود به تنهایی و ایستاده. همیشه خندان و امید بخش در برابر همه ی سختی ها و در لحظه های سخت اشک و خون و بازجویی و احکام ناعادلانه ی دادگاه انقلاب… و باز او را دیدم در روزهای مکرر. آن هنگام که از بازداشتگاه خوفناک سنندج برای دومین بار فرزاد به اوین آمد. گردنش را آتل بسته و کتفش در رفته بود و دندان هایش شکسته بود اما اراده و ایستادگی اش استوار تر شده بود. همان چند روز حضورش در هفت، باعث می شد به بهانه هایی سخت از هشت برای دیدنش با دوستان عازم شویم و سال گذشته نیز هنگامی که علی و فرزاد را از رجایی شهر برای اعدام به ۲۴۰ اوین آوردند. در حالیکه در سلول انفرادی منتظر ساعت ۴ صبح نشسته بودند – و من در حال اعتصاب غذا با توانی کم می دانستم که آن ها را برای چه آورده اند، دستم کوتاه تر از همیشه بود- فرزاد به من روحیه می داد که همه چیز خوب است و علی باز آرامشی بود در برابر همه ی سختی ها.
در همه ی روزهای آزادی ام با تماس های روحیه بخش فرزاد و با صدای گرمش که مادرم را در روزهای انفرادی من تنها نمی گذاشت، دیدم که یک انسان اگر در بدترین شرایط هم باشد می تواند بزرگترن کارها را انجام دهد.
…و برادر بزرگم را کشتند. برادری کرد که او را عاشقانه دوست داشتم. برادر و معلم من. معلمی برای مقاومت و معلمی برای همه ی فرزندان ایران. آن روزها که الفبای ایستادگی در مقابل بدترین شکنجه ها و پرونده سازی ها را از او آموختم؛ آموختم که ایمان و اعتقاد انسان در برابر این مشکلات ارزشمندترین داشته است؛ آموختم می توان بارها در اتاق بازجویی و سلول های تنگ انفرادی جان را تسلیم کرد و عقیده را پاس داشت. او معلم من بود. معلمی که آموخت می توان همیشه لبخند زد و به همه ی انسان ها – فارغ از هر اختلاف و تفاوتی- انسانی نگریست.
حال او رفته است در حالی که حاضر نبود خداحافظی کند و می گفت فردا می بینمت. نگذاشت ببوسمش و در آغوشش بگیرم و گفت فردا می بینمت. می دانم گام های استوارش را با گام های استوار دوستانش برداشته و به میدانگاه نزدیک شده. او بارها قول داده بود که نگذارد قوم پر کینه ی استبداد چهارپایه را از زیر پایش بکشند. او قول داده بود که خودش چهارپایه را خواهد زد. او نمی گذاشت دستان پلید استبداد جان او را بگیرد و من می دانم او به قولش عمل کرده است. من می دانم به مرگ هم لبخند زده است؛ لبخندی که فریاد برآورده اسطوره ای از میان ما رفته تا جاویدان شود.
او و دیگر یاران بی گناهش رفتند و یادشان به نیکی برای همیشه ماند. او خوشنام رفت و معلمی جاودان شد. معلمی جاودان برای همیشه ی تاریخ ایستادگی و مقاومت. اسطوره ای برای امیدواری. نشانه ای برای همیشه ی روحیه بخشی به انسان های آزادی خواه.
او اینک نیست تا با هم از خاطرات خوش گذشته بگوییم. آن هنگام که وزارت اطلاعات در برابر روحیه ی یک نسل زانو زد. وزارتی که عاجزانه لب به اعتراف گشود تا در بازگشت های بعد فرزاد به ۲۰۹ بگوید که دیگر آن تابستان ۸۶ را در ۲۰۹ تکرار نکند. دیوارهای هواخوری را سنگ کرده بودند و آن صندوق پستی ما را برداشته بودند! گویا توانسته بودند پس از آن تابستان سرودهای دسته جمعی را سرکوب کنند اما فرزاد باز هم لبخند زده بود تا بگوید تا همیشه ی همیشه ایستاده ایم.
… و اینک گروگان ها را بردند تا بگویند از ایستادگی چنین زندانیانی خسته شده اند. بگویند قدرت استبداد در برابر عزم و اراده ی فرزندان کردستان هیچ است. بگویند تحمل زنده بودن مظهر شکستشان را ندارند. فرزاد می گفت که بازجویش گفته “شما به ریش ما وزارتی ها می خندید که الان در زندان درس می خوانید و می خواهید ازدواج کنید” این روحیه ی جنگندگی فرزاد و علی و فرهاد بی نظیر بود. امروز در سوگ چند دوست نشسته ام که فقط چند “نفر” نبودند. فرزاد که خود یک ملت بود، علی رفیع و بزرگ و فرهاد چون کوه قندیل استوار و سخت، فرزاد یک ملت بود؛ اینگونه بود که در روزهای ناراحتی با توجه به دستور جدا ماندن از دیگر سیاسیون خبر حضور فرزاد در اندرزگاه هفت برایم امید بخش بود. همان چند ساعت به بهانه ی کتابخانه برای در کنار ملتی بودن کافی بود.
فرزاد اگرچه با امید به آینده از ما جدا شد و رفت اما دلخوری هایی هم داشت؛ از باند بازی هایی که هنوز برچیده نشده. از اینکه عده ای همه کس و همه چیز را می خواهند مصادره کنند. این روزها داشت یادداشتی می نوشت که عنوانش این بود: “من یک ایرانی هستم؛ من یک ایرانی کرد هستم” و می خواست بگوید که هر چند کرد بودن یعنی تحت ظلم و محرومیت اما از سویی قومی کردن مبارزه ی کرد ها نیز ظلم و محرومیتی دیگر است. او همه ی تلاشش را کرد تا نگاه حقوق بشری و نگاه انسانی در مساله ی کرد و اساس حقوق قومیت ها و اقلیت ها حاکم شود. او تا آخربن لحظات ناراحت و نگران بود از این که فارغ از اختلاف و تفاوت، نگاه حقوق بشری به مسائل و مشکلات مردم کرد صورت نگیرد. او فرزند ملت کرد بود و ولی قصه دگرگونه شد تا این بار او که خود یک ملت بود برای مردمش نگران باشد. او می رفت در حالی که دوست داشت کسی به او بگوید مطمئن باشد که آرمان هایش به سرانجام می رسد و درس هایش ثمربخش خواهد بود. او می خواست همه بدانند که اگر قصه ی خشونت و محرومیت و ظلم در کردستان به پایان نرسد هم چنان بی گناهانی چون خود او و دوستانش قربانی پرونده سازی ها و گروگان گیری ها می شوند. او می خواست همه بدانند اگر خشونتی هم در آن دیار است، خشونت آفرینی تنگ نظران و تمامیت خواهی قوم استبداد است.
آه، آه که چه پلید است استبداد که ترسید از اینکه فردا نتواند جنایت کند. ترسید از اینکه جنایت های تا امروزش ایستادگی فرزاد ما را بیش تر کرده است. ترسید از لبخند و ایستادگی او و ترسید که تلفن ها را قطع کرد. ترسید که گرفتن مراسم و خواندن فاتحه و پخش حلوا و خرما را ممنوع کرد. ترسید که بارها ما را احضار کرد که یادی از او نکنیم؛ غافل از اینکه همه از آن ها گفتند و یادشان را گرامی داشتند. ترسید که حکومت نظامی راه انداختند. ترسید که مدام فریاد بلند کرده که تروریست ها را اعدام کرده و حال آنکه همه می دانند تروریستی در کار نبوده. می دانند که بمب و بمب گذاری در کار نبوده. می دانند که چگونه فرزاد را در ان پرونده وارد کردند و به چه علت او را متهم کرده اند. ولی مرگ، او نیز پایان نبود؛ آغازی برای فهم این مسئله که دیگر استبداد نمی تواند فرزندان سرزمینمان را بی بها بر دار برد.
…و امروز باز به کتابخانه رفتم. فرزاد و علی نبودند. فرزاد نبود تا از خاطرات گذشته و دوستانمان بگوییم؛ امید و شادی را بیدار کنیم و به مشورت بنشینیم و چاره ای برای درد استبداد بیابیم. آینده ای روشن ترسیم کنیم و ترانه ای برای آزادی بخوانیم. علی نبود که در میان صفحات کتاب ها آرامش و روحیه را ورق بزنیم. اما یاد فرزاد و علی و فرهاد مانده است. به فرزاد قول داده ام گریه و شکوه نکنم که از استبداد جز بیداد انتظاری نیست. اما برادرم فرزاد بداند که چون همه ی فرزندان این ملت عهدی بسته ام که راهش را فراموش نکنم.
مجید توکلی
زندان اوین
۲۱ اردیبهشت ۱۳۸۹

از این همه فتنه و نفاق و دروغ پراکنی تنها به خدا پناه می برم....

2010-05-19T07:31:00.000-07:00

وقتی مطلبی طنز گونه در ارتباط با خودم و انجمن کوهنوردی دانشگاه را در سطحی گسترده در فضای مجازی مشاهده کردم، چنان از بی آبرویی، بی انصافی و بی دینی جمعی حقیر بهتم برد که لبانم با سکوت همراه کردم. ولی این چند خط را تصمیم گرفتم که بنگارم تا اگر اجل امان نداد! بماند به یادگار...
ای نا انسان سلام!
با قلم تهمت زن و بی شرمت سال هاست که آشنایی دارم. که هر گاه صبا هنگام از خواب جهل بر می خیزی، آن را بی امان به هر سو نشانه می روی. مهم این نیست که به کجا نشانه می روی! تنها برایت این مهم است که خوب نشانه بروی تا اربابانت را راضی کنی و از خوردن گوش تن برادرت که به جلویت پرتاب می شود لذت ببری!
ای نا انسان سلام!
ای تویی که به سادگی جهلت یک انجمن ورزشی با نوزده سال سابقه را بازیچه دست می کنی و اصلا نمی دانی به کجا آمده ای؟! در کدام مکان امن و آرام پای گذاشته ای! و کدامین آب را برای گرفتن ماهی گل آلود می کنی...
من سلامت می کنم عزیز
هر چند انسانیتت را به بهایی نا چیز به حراج گذاشته ای...
چند نکته بگویم و کلام را تمام کنم که حتما و یقینا سرت به هزاران گناه نا کرده ی دیگران مشغول است،
اول:
عزیز! اگر کابوس هایت رهایتد نمی کنند... اگر روز هایت بوی ترس و آشفتگی می دهد،به خواب آسوده ای عده ای جوان که برای فرار از تلاطم شهر به کوه فرار می کنند هجوم نیاور! تنها اندکی به راهت و به انسانیت از دست رفته ات تامل کن
دوم:
عزیز! شاید روزی دوستت، همسایه ات، همسرت، فرزندت به چنان افتاد که مرا خطاب کرده ای! آیا آن زمان نیز توان دروغ و بهتان بستن بر او را خواهی داشت.
سوم
س. ص. هر آنچه بود. دیگر پای در هیچ یک از جلسات انجمن کوهنوردی دانشگاه نخواهد گذاشت. اگر کینه ای از من به دل داری، با خودم واگو کن...! دست از دیگران بردار که آنان تنها جرمشان این بود که در برهه ای همنوردان من بودند.

و اما خطاب به همنوردانم...
حلالم کنید
ناخواسته بد شد در حق انجمن دانشگاه

س . ص . 29 اردیبهشت 1389
--------------------------------------------
متن استعفای من... (به تاریخ آن توجه کنید)

متن استعفای اینجانب به شرح زیر است:

جناب آقای سعید بهجو
دوست، همنورد و سرپرست محترم انجمن کوهنوردی دانشگاه
با سلام!
احتراماً پیرو موضوعات مطرح شده از سوی نهادهای دانشگاهی و مضرات احتمالی که با حضور اینجانب متوجه انجمن دانشگاه می گردد، از سمت دبیری هیئت رئیسه جناب عالی کناره گیری می نمایم.
امید بر آنکه دبیر جدید انجمن و دیگر اعضای هیئت رئیسه بتوانند بر مشکلات بسیار انجمن نایل آمده و روز به روز بر مسیر پیشرفت گام بردارند.
سعید عزیز! با اراده ای که از آن خودم نیست، با گلویی که بغض در آن محصور است و با دستانی که در هنگام نوشتن نافرمانی می کنند، متن استعفای خود را به جناب عالی تقدیم می کنم.

سینا صداقت نژاد
29/1/89

---------------------------------------------------
متن خبر اصلی که نمی دانم از کجا آمده است ...!

سازمان دهی اغتشاش به بهانه کوهنوردی

برخی از عوامل فتنه در دانشگاه امیركبیر اقدام به تشكیل انجمن كوهنوردی به منظور سازماندهی دانشجویان برای اغتشاشات كرده‌اند.

انجمن كوهنوردی، محلی برای حضور فتنه‌گران دانشگاه امیركبیر پس از آنكه معدود افراطیون و فتنه‌گران دانشگاه امیركبیر به دلیل عدم اقبال دانشجویان از حضور در تشكل‌هایی مانند انجمن اسلامی بازماندند، انجمن كوهنوردی این دانشگاه را محلی برای پاتوق‌های خود در نظر گرفته‌اند.

برپایه این گزارش، این فتنه‌گران كه در میان آنها جمعی از ماركسیست‌ها نیز حضور دارند، در حال برنامه‌ریزی برای فتنه‌انگیزی در ایام خرداد هستند.
س.ص از رابطین سابق با طیف غیرقانونی و غیردانشجویی علامه یكی از عناصر اصلی حاضر در این انجمن كوهنوردی است كه متأسفانه به دلیل اهمال مسئولان همچنان به برنامه‌ریزی‌های خود ادامه می‌دهد. س.ص سال گذشته و در ایام پیش از انتخابات قصد داشت یك تجمع گسترده را در این دانشگاه سامان دهد كه به دلیل عدم اقبال دانشجویان، تعداد تجمع‌كنندگان به بیش از 10 تن نرسید و این فرد پس از اعلام پایان تجمع در پاسخ به یكی از دوستان خود كه چرا آبروریزی كرده و سریعا تجمع را پایان داده است، خاطرنشان كرد كه اگر بیشتر از این تجمع را طول می‌دادیم همین چند نفر هم پراكنده می‌شدند و آبرویمان به كلی می‌رفت.

گفتنی است، با توجه به نزدیكی ایام 2 و 22 خرداد، احتمال می‌رود این افراد با توجه به سابقه خود، در جلسات این انجمن به دنبال برنامه ریزی برای فتنه‌انگیزی در سطح دانشگاه در ایام یاد شده باشند

بورنیک - قطره اشکی به یاد فرزاد

2010-05-19T06:47:00.000-07:00

غار بورنیک
صحنه اول
چراغ ها خاموش! دستور سرپرست بود.
باز هم همان آهنگی را که در تاریکی مطلق کاملا می پرستم به گوش همنوردان آشنا ساختم. به یاد فرزاد کمانگر افتادم. بی اختیار اشک از چشمانم جاری گشت... هر آنچه سعی بر پنهان کردن آن کردم، اینبار نشد...
اعدام...
غار بورنیک...
دل تنهای من...
هر آنچه بود با اتمام آهنگ بغضم را از هم پاشاند.
زنده باد آزادی...
همین!

صحنه دوم
در آستانه غروب به روستای هرانده رسیدیم. دوست هرانده ای ما اصرار کرد که به منزل آنها برویم و دست و رویی بشوییم . . . همیشه از معارشت با شهرستانی ها لذت می برم. حقیقت که یک تار موی گندیده آنها می ارزد به هزاران تهرانی...!
مهمان نوازی
در میان حداقل ها . . .
عالی!

I Never Came back again

2010-05-11T09:05:00.000-07:00

دیگر هرگز به اردوهای انتخابی پای نخواهم گذاشت...
تیم قله مشخص بود! 7 نفر از 13 نفر به قله راه یافتند. 3 نفر نتوانستند به مسیر ادامه دهند و سه نفر هم فداکاری کردند و به خاطر آنان بازگشتند. در تیم قله هم 3 نفر مشخصا خسته بودند و به هر دلیل در مسیر قله به هیچ وجه خسته نبودم... اما نتایج چنان اعلام کردید که باید از تیم خط می خوردم. آخر هیچ پستوانه ای نداشتم! حقارت انسان های ناجوانمرد تنها برایم خنده دار بود. به هیچ وجه ناراحت نبودم. با خود می گفتم دیگر بار که به اردوها پای گذاشتم ، آنچنان قدرتمند حضور می یابم که دیگر نیاز به هیچ پشتوانه ای نباشد. اما اتفاق بدی افتاد، به خاطر اردوهایی ناچیز رفاقتی بزرگ از دست رفت. انسان ها مرامشان حد دارد! این به من اثبات شد... حتی با مرام ترین آنها...
هرگز دیگر بار به اردوهای انتخابی باز نخواهم گشت. هزینه ای به این گزافی به فایده ای آنچنان حداقلی نمی ارزد.

آخرین نامه ی فرزاد کمانگر خطاب به معلمان دربند

2010-05-09T23:53:00.000-07:00

يکی بود يکی نبود ماهی سياه کوچولويی بود که با مادرش در جويبار زندگی می کرد ، ماهی از 10000 تخمی که گذاشته بود تنها اين بچه برايش مانده بود بنابراين ماهی سياه يکی يک دانه ی مادرش بود، يک روز ماهی کوچولو گفت: مادر من می خواهم از اينجا بروم. مادرش گفت کجا؟ می خواهم بروم ببينم جويبار آخرش کجاست.

هم بندی ، هم درد سلام

شما را به خوبی می شناسم. معلم، آموزگار، همسايه ی ستاره های خاوران، همکلاسی ده ها يار دبستانی که دفتر انشايشان پيوست پرونده هايشان شد و معلم دانش آموزانی که مدرک جرمشان انديشه های انسانيشان بود. شما را به خوبی می شناسم، همکاران صمد و خان علی هستيد.
مرا هم که به ياد داريد

منم ، بندی بند اوين
منم دانش آموز آرامِ پشت ميز و نيمکت های شکسته ی روستاهای دورافتاده ی کردستان که عاشق ديدن درياست
منم به مانند خودتان راوی قصه های صمد اما در دل کوه شاهو

منم عاشق نقش ماهی سياه کوچولو شدن

منم، همان رفيق اعداميتان

حالا ديگر کوه و دره تمام شده بود و رودخانه از دشت همواری می گذشت. از راست به چپ رودخانه های کوچک ديگری هم به آن پيوسته بودند و آبش را چند برابر کرده بودند...ماهی کوچولو از فراوانی آب لذت می برد...ماهی کوچولو خواست ته آب برود .می توانست هرقدر دلش خواست شنا کند و کله اش به جايی نخورد ناگهان يک دسته ماهی را ديد ، 10000تايی ميشدند،که يکی از آنها به ماهی سياه گفت:به دريا خوش آمدی رفيق.

همکار دربند، مگر می توان پشت ميز صمد شدن نشست و به چشمهای فرزندان اين آب و خاک خيره شد و خاموش ماند ؟

مگر می توان معلم بود و راه دريا را به ماهيان کوچولوی اين سرزمين نشان نداد؟ حالا چه فرقی می کند از ارس باشد يا کارون، سيروان باشد يا رود سرباز، چه فرقی می کند وقتی مقصد درياست و يکی شدن، وقتی راهنما آفتاب است. بگذار پاداشمان هم زندان باشد.

مگر می توان بار سنگين مسئوليت معلم بودن و بذر آگاهی پاشيدن را بر دوش داشت و دم برنياورد ؟ . مگر می توان بغض فروخورده دانش آموزان و چهره ی نحيف آنان را ديد و دم نزد ؟

مگر می توان در قحط سال عدل و داد معلم بود ، اما "الف" و "بای" اميد و برابری را تدريس نکرد، حتی اگر راه ختم به اوين و مرگ شود؟

نمی توانم تصور کنم در سرزمين" صمد"،" خانعلی" و "عزتی" معلم باشيم و همراه ارس جاودانه نگرديم. نمی توانم تجسم کنم که نظاره گر رنج و فقر مردمان اين سرزمين باشيم و دل به رود و دريا نسپاريم و طغيان نکنيم؟

می دانم روزی اين راه سخت و پر فراز و نشيب، هموار گشته و سختی ها و مرارت های آن نشان افتخاری خواهد شد "برای تو معلم آزاده" ، تا همه بدانند که معلم ، معلم است حتی اگر سدّ راهش فيلتر گزينش باشد و زندان و اعدام ، که آموزگار نامش را ، و افتخارش را ماهيان کوچولويش به او بخشيده اند ، نه مرغان ماهيخوار.

ماهی کوچولو آرام و شيرين در سطح دريا شنا ميکرد و و با خود می گفت: حالا ديگر مردن برای من سخت نيست، تأسف آور هم نيست، حالا ديگر مردن هم برای من...که ناگهان مرغ ماهی خوار فرود آمد و او را برداشت و برد. ماهی بزرگ قصه اش را تمام کرد و به 12000 بچه و نوه اش گفت حالا ديگر وقت خواب است.11999 ماهی کوچولو شب بخير گفتند و مادر بزرگ هم خوابيد اما اين بار ماهی کوچولوی سرخ رنگی هرکاری کرد خوابش نبرد. فکر برش داشته بود...

معلم اعدامی زندان اوين

فرزاد کمانگر - ارديبهشت ماه ۱۳۸۹

فرزاد کمانگر پر کشید...

2010-05-09T03:11:00.000-07:00

اینک بگزار تا لحظه ای من بنگارم...

بار ها و بارها از درون زندان و از آن فضای بهت آور برایم نامه ها نوشتی و در پایانش امضا زدی... فرزاد کمانگر – معلم اعدامی

نمی دانم این همه جسارت را چگونه توانستی در وجود خود معنی کنی ولی این را به خوبی می دانم که من فاصله ها دارم. اینک که تو رفته ای بگزار تا لحظه ای من از دیدگاه کوچکم نامه ای بنگارم، به یک جلاد ...

سلام جلاد

عذر می خواهم که به تو سلام می کنم! ولی رسم ادب این است، چه کنم. سلام جلاد! حالت که مسلما خوب است. چه از این بهتر که اجیر شده ی جلادان دیگری هستی و آنچنان چشمانت بر اطراف بسته که حتی توان دیدن کوچکترین حقایق را نداری. جلاد راستی بچه هم داری؟! راستی فرزندت به دبستان نیز می رود. تا کنون معلمش را به هزاران جرم ساختگی گرفته اند؟ آیا تا کنون معلم فرزندت را با دستان خود اعدام کرده ای... چه شده است! چرا لال شده ای؟ نکنت زبانت را همچون مغزت به حراج گذاشته ای. دیری نپاید که معلم سهل است، فرزندان خودت را باید با دستان خود اعدام کنی. مگر امروز یکی از مردان این دیار را اعدام نکردی... چرا به بیراه می روم؟! خودم هم نمی دانم، مگر صد ها و هزاران را اعدام نکردید. گویی دیگر عادت شده است.

مرده باد مخالف من...

راستی شب ها تو نیز می خوابی،چند شبی بود که بی تاب بودم. گویی خود این خبری از شومی جغد اعدام بود. کابوس چه؟ می بینی... آنچنان عادت کرده ای که در شب نیز به پای چوبه می روی و صندلی ها را تک تک از زیر پای حقارت های عقده وارت می کشی. اما چرا درنگ می کنی! تعجیل کن در اعدام هایت. . . خون من و هزاران فرزند دیگر این دیار، تاب تحمل حقارت شما را ندارد. ما پرواز می کنیم، اما تو خواهی ماند و دنیای لجن بارت... روزی را می بینم که فرزندت به صورتت خدو خواهد انداخت. البته اگر تا آن روز اعدامش نکرده باشی.

جلاد...

نگت باد

به یاد مجید

2010-04-24T00:27:00.000-07:00

این قدر به رم رفت که قم یادش رفت

از بس که اشداء علی الکفار بود

دیگر رحماء بینهم یادش رفت

خلنو... فقط صعود کن --- قسمت اول

2010-04-17T00:20:00.000-07:00

خلنو

فقط صعود کن!

شاید هرگز برام قابل تصور نبود، منی که با اون همه انگیزه پا به اردو های هیمالیا نوردی گذاشته بودم حالا کارم به جایی رسیده بود که شب برنامه تا دیر وقت بیدار باشم!

ساعت از 2 نصفه شب گذشته بود که برای خواب آماده شده بودم! حالا ساعت از 5:30 گذشته و به سختی از خواب بیدار می شم. قرار ما ساعت 7 میدون تجریش بود که مهدی، میثم و محمد اونجا منتظر من بودند. ساعت 7:30 سوار ماشینه ای خطی فشم شدیم که در سمت راست میدون قدس مستقر هستند. ساعت از 8 کمی گذشته و ما حالا در میدان اصلی فشم هستیم.... ولی مطلع می شیم که محل قرار تغییر کرده و با کمی استرس که به ما وارد می شه به سرعت با یک تاکسی به سمت لالون حرکت می کنیم. در لالون همنوردهای ما منتظر رسیدن مابقی تیم هستند و متوجه می شم که یکی از مربی این برنامه آقا بهنام جداییان و دیگری علی آقا نصیریان. با علی آقا آشنایی اندکی در برنامه های قبلی دارم و از آقای جدائیان تنها از سخت گیری هاشون شنیدم! خودم را برای صعود آماده می کنم، حوصله ی برنامه های ضد اخلاق مدارانه ی انتخابی رو ندارم و مدام با خودم تکرار می کنم:

فقط صعود کن..! همین...

شروع به حرکت می کنیم. ساعت 11 تا 12 به سرعت می گذره و اولین استراحت 5 دقیقه ای به ما داده می شه... دوباره کوله های سنگین رو به دوشمان می اندازیم و ادامه می دیم. تا به تلخاب می رسیم. رد چند تا چشمه ی آب گرم تو رودخونه معلومه و ادامشون توی رود اصلی محو می شه... و البته رودخانه ی اصلی بر عکس تلخابا آبش قابل خوردنه! میثم به شوخی می گه، از آبشون بخور! می گم که ترجیه می دم حداقل برگشتنی اسهال بشم! به ساعت نگاه میکنم. کمی از 13:10 گذشته است. اعلام می شه که 40 دقیقه برای خوردن ناهار وقت داریم. هوا چندان سرد نیست و زمین کاملا خشکه و اثری از برف نیست. ناهار مختصری می خورم و خودم رو دوباره برای صعود آماده می کنم. میثم ناخون های پاشو نگرفته و از این موضوع رنج می بره! از منطلب چسب زینک می کنه و نوک چند تا از ناخون ها رو می بنده!

شروع به حرکت می کنم. مدام به سرعت تیم اضافه می شه و کم کم چند نفری می برن و از تیم جا می مونن! دره های زیر پامون پر از برف هستند که کاملا روی رود رو پوشند. این یادگار بهمن های عظیم زمستانی این منطقه است.

روی یک شیب یخی وایسادیم که شیبش بیشتر از 40 درجه است! به شوخی به میثم می گم که الان بهنام جدائیان می گه که همین جا چادر بزنید! حتما مهارشم باید با پیچ یخ بزنیم! به ثانیه نمی کشه که همین حرف از دهن آقا بهنام به گوشم کوبیده می شه... می خوایم که چادر بزنیم، آقای رضاخانی به دادمون می رسه... مخالفت می کنه و می گه خطریه! جناب جدائیان قبول می کنهو دوباره حرکت می کنیم. 5 دقیقه جلوتر بعد از اون شیب یخی، می گن که شروع کنید به چادر زدن! زیر یک یال نیمه بهمنی هستیم، شک می کنم... به روی خودم نمی یارم و سریع چادر رو از دیافراگم جلویی کوله می کشم بیرون. سرع چادر می زنیم، آقا بهنام از دقیقه ی 5 شروع می کنه به معکوس دادن!

بدوئید، بدوئید... فقط 5 دقیقه وقت دارید.

5 دقیقه که تموم می شه فقط دو تیم هستیم که تونستیم کاملا چادر بزنیم! بقیه ی چادر ها نصفه نیمه و توی شکم هم فرو رفتند. ولی یکهو ورق بر می گرده، آقا بهنام می گه که : اینجا بهمنیه! چرا چادر زدین؟! سریع جمع کنید. می خوایم بریم. حالا ما که چارد رو کامل زده بودیم از همه عقب تریم! سریع چادر رو گوله می کنم توی کوله، از دیافراگم جلویی کمک می گیرم و مدام به کوله مشت می زنم که چادر جا بشه. حرکت می کنیم. کمی جلوتر دویاره همین بساطه!

به خط چادر بزنید، سریع...سریع...

با کلنگ سریع زیر چادر رو صاف می کنیم. چادر رو می دم به میثم، می پرم دنبال میله ها... میله ها رو که در می یارم هر چی دنبال جای میله ها رو پوش می گردم پیداش نمی کنم! عجیبه... یک هو به میثم می گم، میثم چادر رو پشت و رو گذاشتیم! تا می یایم جمع و جور کنیم دیگه وقت تموم می شه! به روی خودمون نمی یاریم! علی آقا می یاد و شماره ی چادر ها رو یادداشت می کنه. بازم به روی خودمون نمی یاریم!!!

بازم یک صدای بلند! دشت بانی به خط بشید... صدای علی آقاست. نگاهم به سمت بالا می یفته... آقا بهنام بالای یک شیب تند، 100 متر بالاتر منتظر ماست. علی آقا اعلام می کنه که برید بالا.. تا کمر تو برفم، تقلا می کنم و به سمت بالا می رم! میثم و محمد و مهدی هم وضع بهتری نسبت به من ندارند. بعد از 3 دقیقه تقلا دیگه نفسم بالا نمی یاد. به اطرافم که نگاه می کنم سرعت سمت راستی ها خیلی زیاده، ما رسما جا موندیم... وای ! خدای من! سمت راست برف های نزدیک به یال کاملا یخ زده و کسی توی برف فرو نمیره... لعنت! شرع می کنم به تراورس کردن به سمت راست... داد می رنم: میثم، راست... میثم، راست...

میثم و محمد زودتر از من می رسن و فقط 7 نفر عقب تر از من هستند. می رسم بالا و شماره ی خودمک رو اعلام می کنم. نفسم بالا نمی یاد، می شینم... آقا بهنام حرف های دور از واقعیت می زنه،

چرا مسابقه گذاتشن؟

من که نگفتم بدویید!

ازش می پرسم پس چرا شماره یادداشت می کردید! جوابی به من داده نمی شه... و باز حرکت می کنیم.

تاناکورا

2010-04-03T23:48:00.000-07:00

وقتی به مهاباد رسیدم باورم نمی شد که این همه آدم و این همه مغازه ی نیمه فصلی اینجا اجناس تاناکورا می فروشن، مغازه هایی که خیلی هاشون شاکله از چند تا تیر چوبی و مقداری نایلون بودن و به صورت قارچی کاملا دور و بر ترمینال مسافر بری مهاباد رو گرفته بودند!

اجناسی که به صورت دست دوم از احتمالا از اروپا به ایارن می یاند و از هر چیزی که بخوای توشون یافت می شد. به طور خاص می شه به کیف و کفش و پوشاک و کوله پشتی و ... اشاره کرد.

شای این خودش نمادی از جهان سومی بودن مملکت ماست و البته نمادی از نحوه ی مصرف گرایانه ی غربی ها، که مطمئن باشید تو ایران هرگز کفش هایی به اون نویی سر از تاناکورا در نمی یارن. ولی یک نکته ی جالب دیگه هم این بود که عده ای هم با ماشین هایی رویت شدند که من برام سوال بود که چرا سر از تاناکورا در آوردن! مثلا یک نمونش بی ام و استیشن ... بود.

به هر حال جایی بود که می شد به راحتی به جهان سومی بودن خودمون قبطه خورد و به جهان اولی بون عده ای با این الگوی مصرفی، افسوس...

2010-03-15T05:04:00.001-07:00

برای میترا

خوب به یاد دارم! تا آخرین لحظات به دنبال سردبیری برای نشریه می گشتم. تا اینکه مریم میترا را معرفی کرد. سه شماره را بدون میترا که اون موقع کنکور ارشد را می داد آماده کردم و آن زمان که از کنکور بازگش تازه با میترا آسنا شدم!

قلمم یخ زده است، بگذریم از خاطره و خاطره نویسی،

ای کاش میترا حداقل از عید آزاد شود. عیدی خوبی برایش کنار گذاشته ام. میترا که همیشه به سان یک خواهر بزرگتر برای من بوده است. در وصف میترا فقط یک چیز می گویم: ساده و صمیمی

میترا جان ، تولدت مبارک

خاطره ای از یک عضو قدیمی

2010-02-28T07:47:00.000-08:00

نقل یک خاطره ی به بهانه ی حرف های محمد عزیز
یادش بخیر! تازه وارد گروه شده بودیم و جوون بودیم و جویای نام... یادم می یاد همون تابستون 86 کوله صندلی دار بابام رو که داغون تر از اون تا حالا کوله ندیدم رو بر داشتم و راهی دماوند شدم در کمال نا باوری دماوند رو توی اون تابستون فتح کردم! یک سال دیگه گذشت و رسیدیم به سال 87!!! تابستون بود و فهمیدم که بچه ها قصد رفتن به دره ی کلیک رو دارند... تا اون موقع حتی دست به یک پیچ هم نزده بودم و اصلا نمی دونستم این کارا یعنی چی؟!
گوشی رو برداشتم و زنگ زدم به ممد مینایی که آقا ما هم می خوایم بیایم پیش برنامه! و واسه اینکه ممد قبولم کنه بر گشتم گفتم:
آقا ما از قدیمی های گروهیم و آره... دو ساله تو گروه عضویم!
ممد نه کم گذاشت و نه زیاد بر گشت گفت:
دو سال عضو گروه هستی که هستی! به این برنامه ربطی نداره!
آقا خلاصه ما با کلی تلاش و کوشش تونستیم یک شب مونده به پیش برنامه خودمون رو برسونیم به پیش برنامه و به هر حال تاییده ی حضور توی بر نامه رو از شایان گرفتم.
این موند من به هر حال بریم برنامه که شب برنامه دقیقا نسرین بهم زنگ زد و گفت که ما قراره تونیکی که دست منه بره دست اون!!! من با خودم گفتم خوب حتما تونیک دیگه ای هست که باید برا من باشه! لذا پیگیر شدیم و دیدیم که نه! آقا اصلا تونیک دیگه ای در کار نیست... این طور شد که بچه ها گفتن خوب نسرین نیاد! من تا اون موقع فقط یک برنامه با نسرین بودم و اصلا نمی شناختمش! ولی هیچ وقت خوش نداشتم و ندارم که کسی که می خواد بیاد برنامه به خاطر وسیله نتونه بیاد! با کلی پیگیری دست آخر منصور وقتی که دو ساعت مونده بود به برنامه به من اوکی داد که نسرین هم بیاد و منم برا نسرین یک زمان بندی 4 قسمتی گذاشتم که برسه...
و تازه توی اون برنامه منصور، ممد رو برای اولین بار دیدم، منصور توی اون برنامه از اون کلی ریش های معروفش داشت و ممد هم همون قیافیه ی همیشگی. و اون موقع فهمیدم که ممد عجب یلیه تو سنگ نوردی و کارای فنی! و از لطف ممد بود که با طنابچه انفرادی برا خودش تونیک درست کرد و اون مشکل حل شد.
باری خوشبختانه با کم تجربگی که غالب اعضای تیم داشتم اون برنامه به خوبی گذشت و یادگاری اون برنامه شد این که هر وقت ممد یا مریم من می بینن بهم می گن: قدیمی گروه!

پیمایش امدادی نوپتسه لوتسه اورست ( قسمت آول)

2010-02-08T01:11:00.001-08:00

منصور ببين اين يک موقعيت استثنائيه که براي ما پيش اومده، خواهش مي کنم که قبول کن ...

- ولي... باشه، قبول مي کنم.

- ممنون... پس به زودي با هم خواهيم بود. فعلا خدا نگهدار

پيمايش امدادي نوپسته لوتسه اورست...

21 فروردين 99: با جمعي از دوستان دور هم بوديم . بعد از 11 سال دور هم جمع بوديم و قصد داشتيم که يک کار نيمه تموم رو البته در سطحي بالاتر انجام بديم و از قضا در حال و هواي نيوتون پس از ضربه خوردنش توسط جناب سيب! نه عزيزان فکر بد به کلتون راه نديد که خدايي نکرده چيزي نوش يا دود کرده بوديم فقط به برنامه اي که شايد بشه تعريف کرد فکر ميکرديم و بس. مسرور بوديم. در همين حال و هوا بوديم و روي کار نيمه تموممون هم فکر ميکرديم. صحبتي از قبل بر پيمايش امدادي برون مرزي شده بود. ذهنيتمون تو هيماليا ميچرخيد و اما جيب هاي پر از خاليمون در حد خط الراس شمال تهران هم جواب نميداد.. باري در اين گير و دار بوديم که تلفون زنگ خورد...

-زززينگ....

-احسان: يعني کي ميتونه باشه؟!!

-الو بفرماييد!

-آقا سينا! کمپاني با کمک مالي که درخواست کرده بودين موافقت کرده...

-الو الو...يه لحظه! ميشه دوباره تکرار کنين...؟! (گوشي را گذاشتم روي ايفون)

-گفتم کمپاني با کمک مالي کهبراي صعود به خط الراس نوپست درخواست کرده بودين موافقت کرده !

-تشکر واقعا ممنونم...!

- پیمایش امدادی نوپتسه، لوتسه، اورست!

و بعدا احسان ادامه داد:

- نه سینا جان ما دیگه سنی ازمون گذشته... دیگه اون آدمای قدیم نیستیم.

دوباره به صفحه ی شطرنجی که جلوش پهن بود خیره شد....

و منصور بلند تر ادامه داد:

منصور سه سال پیش با برادرش میلاد برای تراورس K2 به پاکستان رفتند و در حالی که همه چیز خوب پیش می رفت، در آخرین قسمت تراورس روی یک شیب یخی یکی از کرامپونهای میلاد از پاش جدا می شه و به ته دره می ره. با توجه به اینکه آخرین روز کار بوده، حتی یک پیچ یخ هم برای اونا باقی نمونده بوده! ابزار هرک هم که دیروز از دست میلاد افتاده بود و گم شده بود. میلاد شانسی نداشته و قبل از اینکه توان پاش از دست بره، طناب رو پاره می کنه و منصور فقط شاهد پرت شدن میلاد بوده، بدون اینکه کاری از دستش بر بیاد.

احسان خواست شروع به حرف زدن کنه که منصور قبل از اون با صدای بلند گفت:

- این کار فقط دیوونگیه، همین...

وبلند شد و رفت، احسان در این لحظه به حرف اومد و با کمی سردی گفت:

- بچه ها به منصور حق بدین! من روش فکر می کنم، تا شب بهتون خبر می دم.

حالا ساعت از 10 شب گذسته بود و من . . .

2010-02-06T06:25:00.000-08:00

سلام مجدد
با توجه به رعایت نشدن حقوق وبلاگ نویسان در بلاگفا به این مکان مجازی جدید نقل مکان کردم
به امید آزادی